‘Een beetje omkijken naar elkaar’
PolitiekAls raadslid voor Liberaal LVC mag ik me in ons mooie Land van Cuijk graag bezighouden met de onderwerpen in het Sociaal Domein. Er gaat nog al wat geld om in dit domein want mede door vergrijzing en daardoor meer vraag naar ondersteuning komen we voor steeds hogere uitgaven te staan. Door toenemende problematiek onder de jongeren wordt een steeds groter beroep gedaan op jeugdhulp. Daarnaast willen we, dat iedereen die dat kan, aan passend werk wordt geholpen en is het van grootste belang dat inwoners die moeite hebben om de eindjes aan elkaar te knopen daarin ondersteund worden. Als gemeenteraad staan we daardoor voor lastige keuzes die we moeten maken want elke euro kan slechts één keer uitgegeven worden.
We leven in een individualistische maatschappij waarin het voor velen best lastig is om soms wat ondersteuning te vragen aan kinderen, buren of bekenden. Terwijl dit vroeger zo heel gewoon was! Gelijktijdig willen we de mantelzorg niet overbelasten want die hebben we juist zo hard nodig nu de zorg en ondersteuning onder druk staan door personeelsgebrek en steeds maar stijgende uitgaven, zowel in de jeugdzorg als in de Wet Maatschappelijke Ondersteuning (WMO).
Maar als we nu allemaal eens wat meer omkeken naar elkaar? Een keer samen boodschappen deden met die eenzame kennis? Een keer die bevriende, maar overwerkte moeder een adempauze gunnen door te helpen met haar kinderen? Eens met echte oprechte belangstelling vragen aan de ander hoe het gaat? En dan ook daadwerkelijk luisteren?
Het klinkt zo gemakkelijk: een beetje omkijken naar elkaar. Maar ik geloof daar werkelijk in. Om eerst samen te kijken wat we zelf in ons netwerk voor elkaar kunnen doen voordat we dure en straks schaarse zorg in gaan zetten. Waarin we onszelf afvragen wat we zelf kunnen regelen voordat we ergens ‘recht’ op willen hebben. Waarin ruimte is voor eigen regie en het maken van zelfstandig keuzes.
Ik geloof ook in nieuwe woonvormen waarin we volop ruimte geven aan diegenen die daar behoefte aan hebben, zoals knarrenhofjes, geclusterd en/ of gespikkeld wonen in de eigen woonomgeving. In den lande zijn tal van initiatieven waarin senioren of mensen met een beperking graag kleiner, samen met andere gelijkgestemden willen wonen met behoud van zelfstandigheid. Waardoor men elkaar kan helpen, waardoor gezamenlijke activiteiten ondernomen kunnen worden (maar geen verplichting is), waardoor men elkaar gemakkelijk kan ontmoeten. Dat zou ik het Land van Cuijk gunnen. Opdat we nog beter kunnen omkijken naar elkaar…..
Mariëlla Bastiaans, Liberaal LVC